اذ [ ا ] ( 1 ) انا لم امدح على الخير اهله و لم اذمم الجبس اللَّئيم المذمّما ففيم عرفت الخير و الشرّ باسمه و شقّ لى اللَّه المسامع و الفما و درين معنى ابن الرّومى گويد ( 2 ) : و ما الحقد الَّا توأم الشكر فى الفتى و بعض السّجايا ينتسبن الى بعض فحيث ترى حقدا على ذى إساءة فثمّ ترى شكر الذى حسن القرض ( 3 ) اذا الارض ادّت ريع ما انت زارع من البدر فيها فهى ناهيك من ارض بعضى محدّثان اين بر گرفت ( 4 ) ازو و بمعنى كرد . فدونك فاحسن ( 5 ) ما استحسنت و اعلم بانّى ما ظلمتك فى الحساب اودىّ ريع ( 6 ) بذرك ( 7 ) لا تلمنى فانّى قد خلقت من التّراب و مهلَّبى گفت ( 8 ) : انا ما عشت عليه احسن النّاس ثناء قايل لا احسن اللَّه له منّى الجزآءا انّ من كان مسيئا لحقيق ( 9 ) ان يساءا و لاخر : ساء منّى الثّناء عودا و بدءا اذا اساء الصّنيع ( 10 ) و زنا به وزن امّا بر قراءت آن كس كه ظلم به فتح ظاء و لام خواند على الفعل المعروف معنى اين باشد كه خداى تعالى دوست ندارد سخن بد الَّا آن را كه ظلم كرده باشد يعنى كه در حقّ او گويند يعنى كس را سخن بد نبايد گفتن الَّا ظالم را و معنى يكى است ( 11 ) و اگر چه نظم كلام مختلف است و من بر اين وجه خالى نباشد در باب اعراب از آن وجوه كه گفتيم . و ابو القاسم بلخى گفت از ضحّاك كه در كلام تقديم و تأخيرى هست و تقدير

--> ( 1 ) . كذا در اساس ، وز ، مت : اذ ، با توجه به تب و مأخذ شعرى افزوده شد . ( 8 - 2 ) . تب شعر . ( 3 ) . آج ، لب : الأرض . ( 4 ) . آج ، لب ، لت : بر گرفتند . ( 5 ) . اساس و ديگر نسخه بدلها : فاحسن ، چاپ شعرانى ( 4 / 54 ) : فاحص . ( 6 ) . آج ، لب ، مر : ربع . ( 7 ) . لب : تدرك . ( 9 ) . اساس ، وز ، لت : تحقيق ، با توجّه به تب و ديگر نسخه بدلها تصحيح شد . ( 10 ) . اساس : ضيع ، با توجّه به وز تصحيح شد . ( 11 ) . مت : يكى آن است .